Harteliefjes

Zit bij de notaris. In de wachtkamer. Blader door Jan. Claudia de Breij trekt mijn aandacht. “Ik besta bij de gratie van extremen. Introvert en extravert. Speels en serieus. Kind en volwassen. Bescheiden en brutaal”. 

En ik dacht dat ik uniek was.

Mijn vriendinnen en ik geven maar al te graag af op prinsesjes, de zogenaamde meisje-meisjes. Truttige, teveel make-up dragende, afhankelijke dames, die met hoge piepstem cocktails of mixdranken bestellen (want: “Bier vind ik vies, hihi”) en daarvoor uiteraard mannen de lijdensweg naar de bar laten afleggen. En ook nog door hen de peperdure drankjes laat betalen!

Wij doen daar uiteraard niet aan mee. Wij, onafhankelijke, zelfstandige, intellectuele, bierdrinkende vrouwen, wij doppen godzijdank onze eigen boontjes. Wij zetten zelf de vuilnis buiten, betalen de helft van ons eten en apparatuur kunnen we prima zelf aansluiten. Mannen hebben we niet nodig, dat is duidelijk.

Maar eens, eens in de zoveel tijd, hebben we ze wél nodig. Niet omdat zonder hen de vuilnis of de was zich opstapelt, maar puur en alleen omdat we ons zo nu en dan prinses willen voelen. De mooiste en de liefste, wier wensen haar aan haar voeten liggende lief met alle soorten van genoegens vervuld.

Het lastige is, wij willen graag dat onze lief aanvoelt wanneer het zover is. En daar gaat het mis. Makkelijk zou zijn om het af te doen als autisme van de man. Maar dames, laten we eerlijk zijn, hoe kunnen we nou verwachten dat lief onze prinsessewensen vervuld, als we daarnet nog beweerden dat we dat allemaal prima zelf kunnen, maar ineens zijn verworden tot hulpeloze, gewonde vogeltjes, die zonder acute verzorging niks rest dan de dood. Dat we ze echt niet nodig hebben, maar het toch reuze handig zou zijn als hij die vieze, enge muis uit de muizeval wil halen. En dat het toch wel heel fijn zou zijn als hij please, please, pleeeease! de vuilniszakken buiten wilt zetten, omdat ze toch wel echt heel zwaar zijn. 

Mmm, misschien de volgende keer toch iets minder verbaasd of geïrriteerd zijn als het ander geslacht weer es verzucht: “Vrouwen, ik begrijp er niks van!” 

Ik denk dat hij gelijk heeft (zie reacties “Is dit alles?”). Een nastrevenswaardig doel in het leven is het aangaan van confrontaties, zoeken naar interessante ontmoetingen. Bijzondere mensen die inspireren, je doen ontwikkelen. Omdat ze je prikkelen, in je huid kruipen, daar komen waar de meesten uit fatsoen of desinteresse wegblijven. 

Ze roepen gevoelens op. Warme gevoelens. Vaak ook gevoelens van irritatie, soms zelfs van angst. Hoe dan ook laten ze je voelen, keihard. Omdat ze je door lijken te hebben, door je heen prikken. Daarover praten waar je liever niet over praat of over na durft te denken. 

De kunst is om deze mensen te herkennen en te waarderen. Meestal komen ze onverwacht op je pad. Door toeval of door het lot, afhankelijk van waarin je gelooft.  

Ik ben gezegend. Ik ontmoet de laatste tijd veel bijzondere mensen. Of misschien ben ik ze beter gaan herkennen. Ik koester ze.

Ze is terug. Alsof er niks veranderd is. Alsof ze niet is weggeweest. Heb ik haar gemist? Bijna zes maanden.  Nee, ik heb haar niet gemist. Maakt me dat een slechte dochter? Mijn ouderlijk huis is wel gezelliger, nu ze terug is. Papi vindt dat ook, merk ik. 

Heeft elke dochter die haat-liefde verhouding met haar moeder? Er is maar één die zo het bloed onder mijn nagels vandaan kan halen. Ook nu doet ze het weer, ze is nog maar net terug. Bij de eerste gelegenheid dat we langere tijd alleen zijn, vraagt ze me of ik ondertussen een vriend heb. Om in één adem door te gaan met dat ze de zoon van dinges heeft ontmoet, en dat ze niet snapt dat die leuke jongen nog steeds vrijgezel is. Die verdient toch een leuke vriendin. 

Nee mami, je weet toch dat je dochter geen tijd heeft voor een vriend. Drukke baan, onregelmatige werktijden, hoor ik mezelf opdreunen. Ja, dat begreep ze ook best wel. Maar ja, je bent toch ook niet meer echt piep (mijn moeder was op mijn leeftijd al bevallen van mij, de vierde op rij).  Ik voel mijn nagels in mijn handpalmen. 

We zijn er. Ze stapt uit. Ik help haar. Is ze altijd al zo klein geweest? Is ze gekrompen? Ze lijkt zo fragiel, haar handen dun, bijna doorzichtig.  

Misschien, misschien heb ik haar toch wel gemist.  

Er komt een moment dat je gelooft in jezelf. Heerlijk! Dat geloof groeit en groeit, en wordt gevoed door je omgeving. Je wordt steeds arroganter, omdat je doof bent voor kritiek. Feedback, ha, daar lach je om.  

Vrienden maken grapjes over je ego. Weet je hoe ze zelfmoord zou plegen? Zichzelf van haar ego afgooien! Hahahahaha! Je denkt, het is de leeftijd. Wacht maar tot ik 40 ben, dan ben ik pas écht zelfverzekerd. 

Allemaal fijn, één ding over het hoofd gezien, hoe groter de ego, hoe pijnlijker de deuk. In een klein, oud, verkleurd Fiëstaatje, merkt niemand die deuk. Maar in een zilverglimmende Audi TT Cabrio, des te harder.

Ben gedumpt. Nou ja, niet echt. Of toch een beetje. Ego werd te groot, natuur greep in.