Harteliefjes

Ik ben Bridget Jones geworden. Niet zo trouwgraag, geen kettingroker, geen sportfobie, maar verder dezelfde neurotische emoties en ervaringen, dankzij de aanwezigheid van de Mark Darcy’s en Daniel Cleevers van deze wereld. Ik ben in de film gestapt met de titel “The life of me, 32 and ¼ year”. Sinds 2 jaar weer vrijgezel, sinds een half jaar met volle overtuiging daarvan genietend. Nee, niet het zoveelste happy single verhaal, maar het leven is goed!

Met het verbridgetten is echter de ontdekking gekomen, dat de Mark Darcy’s erg schaars zijn. Een enkele potentiele Mark loopt rond, maar is dan helaas niet lang en slank, mensenrechtenadvocaat, maar amper 1.75 m, rechtser dan ik kan verantwoorden tegenover mijn vrienden, ICT-er en in het bezit van een set stevige ‘lovehandles’. Ongelooflijk lief, oprecht en dol op mij, maar oh zo saai!   De overige mannen tonen veel overeenkomst met Daniel Cleever. Aantrekkelijk, stuk voor stuk, en helaas maar al te bewust daarvan. Allemaal bang om oud en gezapig te worden, in te kakken, niet meer te in staat zijn flink te feesten. Maar ook bang om alleen over te blijven. En dat dilemma leidt er toe dat de Daniel Cleevers het gemiddeld 2 tot 3 afspraakjes volhouden. Want dan gaat het dilemma knagen en wordt het geprojecteerd. En dat gaat als volgt:

• Je bent heel leuk, maar ik weet niet of ik je als de moeder van mijn kinderen zie.
• Ik ben getrouwd.
• Ik vind je echt heel erg leuk, maar dit gevoel gaat dieper en dat wil ik eerst ervaren.
• Ik moet eigenlijk best vaak aan mijn ex denken.
• Niet de juiste plek en het juiste moment.

 En zelfs een evenwichtige, intelligente, aantrekkelijk jonge dertiger gaat dan aan zich zelf twijfelen. Eerst nog ‘rationeel’ reagerend.  Maar ik wil wel kinderen, maar pas later, als ik groot ben. Maar ik ben toch grappig en sexy? Maar ik ben niet alleen onafhankelijk, ik vind het ook leuk om op de bank te liggen en studio sport met je te kijken.  Daarna wordt het erger, het geprojecteerde dilemma wordt mijn dilemma. Ben ik niet eigenlijk degene die bang is oud en gezapig te worden, maar vooral niet alleen achter wil blijven? Zit ik daarom te ‘draaien’ tussen hip en onafhankelijk enerzijds en gezapig en liefdevol anderzijds?  Om tot slot in het stadium te komen van absolute zelfkritiek zonder enige vorm van rede, zoals ons dat vaak verweten wordt. Moet ik me toch maar aanmelden voor de sportschool? Ook maar meegaan doen met de Sonja Bakker hype? Was ik maar bij hem gebleven, dan was alles nu goed. En als ik me nou eens meer opstel zoals hij wil dat ik ben? Gelukkig hebben deze Daniel Cleever-ervaringen me (nog) niet tot een mannenhater gemaakt. Immers, ook Daniel heeft liefde nodig. En dat besef, en niet eens achteraf, maakt het leven goed!