Partir, c’est mourir un peu…
Ik ga weg. Neem afscheid. Ik heb er zelf voor gekozen, maar waarom heeft niemand me verteld dat je je gaat hechten? Aan al die mensen waar je nooit voor gekozen hebt, maar wel op je pad zijn beland. Aan de middagen en avonden, waarop je met zijn allen hebt gelachen om de wijze waarop dingen gebeuren bij ons. Ons. Ons bestaat niet meer. Het is ik en zij. Waar hebben ze het lef vandaan gehaald om een plekje in te nemen in je hart, om er vervolgens niet weg te gaan?
Ik hoop dat het slijt.
