Vroeger….
Ooit was een plastic tas met slippers, niet meer dan een achterblijfsel van een verstrooide, verliefde, te zwaar bepakte treinreizigster. De zoveelste tas, die ze bewust tussen haar benen had gezet in de drukke trein, zichzelf in haar hoofd prentend dat ze die niet moest vergeten. Die ze desondanks, vanwege de vlinders, de naderende overstap, de duwende medepassagiers, achterliet.
De tas bleef eenzaam achter. Wachtend. Totdat iemand het aan de conducteur zou geven. Zodat ze het een ander keer kon op kon halen bij de gevonden voorwerpen van NS.
Vanavond stapte ik in haar trein.
Een uilige, grijze man, tuurt over zijn brilleglazen en vraagt aan zijn jonge medereiziger: “Mmm, wat zou dat zijn?”, op gepaste afstand wijzend naar de vondeling. “Vermoedelijk is het ongevaarlijk, misschien dat iemand het vergeten is….” twijfelt de jonge man, die de verplichting voelt om te antwoorden, maar net als de grijsaard geen passend antwoord weet. Een derde, dappere reiziger, tuurt in de tas, schuift vervolgens behoedzaam met de buitenkant van zijn voet de tas onder het oranje bankje. Triomfantelijk constateert hij: “Zo, mocht het ontploffen, dan wordt de ergste klap wel opgevangen”.
