Verwarrend…
En ineens zijn ze er. Ze bestaan.
Ik heb altijd gedacht dat ik daar het alleenrecht op had. Of in elk geval wij. Lastig gevallen door hormonen, heb ik het recht om wispelturig te zijn. Intens vrolijk en diep rouwend binnen een zelfde etmaal of zelfs binnen het kwartier. Pretentieloos genietend van het leven om vervolgens de zwartgallige toekomst als een zwaard van Damocles boven me te zien bungelen. Moodswings. Ze horen bij mij, geven mij bestaansrecht, maken mij wie ik ben. Wetend dat ik dat meedraag, maar jij niet, dat maakte mijn leven overzichtelijk. Geeft orde, duidelijkheid, structuur. Stelt op een vreemde manier gerust. Wij wel, jullie niet.
Maar ineens ben jij er. Jij, die zwevend en rusteloos bent. Jij, die zich onbestemd voelt. Last heeft van wisselende emoties. Niet helder en eenduidig is, maar wisselt van stemmingen, als een speelbal van je hormonen.
Wie gooit het leven toch elke keer in de war, net als je denkt dat je het doorhebt?
Nathalie zei,
25 juni, 2007 bij 4:23 pm
hee lekker wijffie,
geef mijn portie hormonen maar aan fikkie. die hebben genoeg gegierd de afgelopen 9 maanden plus 5 maanden. en met het constante yet-lag gevoel van de gebroken nachten neemt het ook niet zo snel af. Maar de kleine slaapt nu door en ik lig minder op één oor. Dus ik zou zeggen binnenkort gaan we ervoor en zakken we eens goed door!
oftewel herkenbaar, fijn.
Bokkie zei,
11 juli, 2007 bij 2:05 pm
Nee! Moodswings. Het zal vast prachtig bij je passen, maar vind eens de vent die daar tegen kan. Wij mannen begrijpen die moodswings niet, en dat moeten jullie weer begrijpen. Als jullie ineens fel reageren, moeten we dan inzien dat hier sprake kan zijn van een moodswing en onze mond dicht houden, of mogen we bezorgd vragen of er wat aan de hand is? Dit laatste is dus fout, dan krijg je helemaal de volle laag. Stom van ons…gewoon bek houden (al levert dat ook weer nieuwe problemen op)…