Cyclus
Er was er een tijd dat ik mijn vrouwelijke cyclus ontkende. Deed alsof het niet bestond, of in elk geval geen invloed had op mijn humeur. Al die vrouwen die last hadden van PMS, er chagrijnig van werden, ik niet. Tegenwoordig weet ik dat het zo zijn invloed heeft mijn stemming. Als excuus gebruiken doe ik nog steeds niet, maar in aanloop van het ongemak, is mijn haar vetter, ontsieren puistjes mijn gezicht en voel ik me een stuk minder aantrekkelijk (lees humeurig). En op mijn vruchtbare piek, ben ik bronstig. Ik voel dat in mijn hele lijf, ontken die drang niet en als het mogelijkheid zich voordoet maak ik er gebruik van.
Maar er is nog een cyclus. De cyclus van ups en downs, los van die andere cyclus. De cyclus begint (of eindigt) met fatalistische gedachten, waarin ik zeker weet dat het het einde der tijden is aangebroken. Dat het nooit meer goed komt met me. Althans niet in de liefde. Dat ik mijn dosis grootse liefde reeds heb gehad, maar niet herkend. Dat ik het toen maar beter had moeten waarderen. Vastgehouden. Dat het nu te laat is. Dat elke prins gedoemd is te veranderen in een dikke, vette pad.
Totdat ik ineens op mijn fiets zit en de zon schijnt (soms komt het ook op een ander moment, maar de combinatie van fietsen door mijn stad op mijn met bloemen-opgepimpte gazelle en de zon op mijn wangen en de wind door mijn haar, is wel een onovertroffen cocktail voor gelukzalige gevoelens). Dan gebeurt er iets. Ineens wordt ik weer blij. Geniet ik intens van mijn leven. Van de vrijheid die me gegund is. Van de hondstrouwe vrienden die me elke keer nog steeds leuk blijken te vinden. En het rotsvaste vertrouwen dat het mij allemaal goed gaat komen. En van de wetenschap dat een cyclus rond is, dus dat na elke fatalistische aanval zonneschijn volgt.
Toch jammer dat deze cyclus zo onvoorspelbaar is.
Groen, groener, groenst!
Er zijn vrienden die ik vertel over mijn vrijgezellenavonturen. Of ik het zo smeuiïg weet te vertellen of omdat ze in een tijdelijk relatiedipje zitten, ze geven wel eens te kennen jaloers te zijn. Op mijn vrije bestaan. De mogelijkheid om te doen en te laten wat ik wil, met wie ik wil en wanneer ik wil.
Bullshit natuurlijk. Ik vertel hen namelijk niet dat ik er soms gruwelijk van baal van het alleen zijn. Vooral op de lange-uitslaap-nog-even-knuffelen-zondagochtend. Of de mmm-lekker-einde-van-de-week-vrijdag-avond-wat-zullen-we-voor-leuks-doen-dit-weekend-etentje. Of gewoon zomaar onverwacht, als je behoefte hebt aan een zullen-we-samen-bankhangen-met-een-biertje-en-een-goed-gesprek-doen-moment.
Maar ik weiger te klagen. Ik weiger toe te geven dat ik ook best jaloers ben op hen. Dat ik ook wil kunnen kibbelen over sociale schoonfamilieverplichtingen. Dat ik ook wil kunnen beargumenteren waarom Net 5 toch echt leuker is dan Studio Sport. En dat ik ook wekenlang wil kunnen giebelen en fantaseren boven de Lonely Planet om onze lekker-lang-met-zijn-tweetjes-weg-avontuur voor te bereiden. Maar ik doe het niet, weiger pertinent. Als ik daar aan begin, dan kan ik net zo goed meteen voor een trein springen. Of van het Hilton. Dus daar doe ik niet aan mee.
Want mijn gras, is uiteindelijk toch lekker het groenst!
Complimentje….
Niets zo gemakkelijk als iemand met de grond gelijkmaken in een eenzijdig communiceren.Vriend J. heeft mij er op gewezen dat je daar een weblog niet voor mag misbruiken. Hoe graag je dat ook zou willen. Hoe makkelijk het ook is. En de waarschuwing dat de bevrediging die daarop volgt slechts van korte duur is. Daarna, als de woede is weggeëbt, volgt immers de schaamte, het schuldgevoel en het verdriet. Dus niet doen, hoe verleidelijk dan ook. Accepteer die woede, maar onderga hem in digitale stilte, evenals het daarop volgende verdriet.
Wat wel van hem mag, is je weblog gebruiken om iemand te complimenteren. Ik vermoed dat dat te maken heeft met de Nederlandse handicap om persoonlijk complimenten te geven. Of de nog grotere handicap om complimenten te ontvangen. Dus heb ik besloten dit harteliefje te gebruiken om vriend J. te complimenteren voor zijn bijna altijd wijze woorden. En hem te bedanken dat hij voorkomen heeft dat ik iemand genadeloos digitaal heb afgemaakt. En vooral dat hij heeft voorkomen dat ik me dadelijk schaam en schuldig voel.
Alleen jammer dat hij niet de woede en het verdriet kan voorkomen.
Hoe je een man herkent aan zijn overhemd….. of wat daaronder zit
Op aanraden van vriend R, heb ik sindskort een financieel planner. Pieter. Pieter is het type dat er uitziet zoals je dat mag verwachten van een financieel planner (of zoals op zijn kaartje staat: consultant strategic financial planning). Nette gepoetste schoenen (geen gaatjes), keurig pak (krijtstreepje), perfect gestylede coupe (ik-kom-net-uit-mijn-bed,-maar-niet-heus), zachtrose overhemd en…. geen strop, want Pieter is hip, een beetje Wouter Bos-achtig.
Nadere bestudering van Pieter ( terwijl hij rustig doorratelt over de voordelen van dit type verzekering voor iemand in mijn situatie), leert ons veel. Was hij bij binnenkomst nog een gladde verkoper van financiële produkten, een BMW-rijdende (of Maserati, Porsche, MG), golfspelende yup, een bralaap eersteklas, die in de weekenden met zijn maten doorzakt, opscheppend over de veroveringen uit zijn studententijd (of recenter), terwijl Lees de rest van dit onderwerp »
