Harteliefjes

Er zijn vrienden die ik vertel over mijn vrijgezellenavonturen. Of ik het zo smeuiïg weet te vertellen of omdat ze in een tijdelijk relatiedipje zitten, ze geven wel eens te kennen jaloers te zijn. Op mijn vrije bestaan. De mogelijkheid om te doen en te laten wat ik wil, met wie ik wil en wanneer ik wil. 

Bullshit natuurlijk. Ik vertel hen namelijk niet dat ik er soms gruwelijk van baal van het alleen zijn. Vooral op de lange-uitslaap-nog-even-knuffelen-zondagochtend. Of de mmm-lekker-einde-van-de-week-vrijdag-avond-wat-zullen-we-voor-leuks-doen-dit-weekend-etentje. Of gewoon zomaar onverwacht, als je behoefte hebt aan een zullen-we-samen-bankhangen-met-een-biertje-en-een-goed-gesprek-doen-moment. 

Maar ik weiger te klagen. Ik weiger toe te geven dat ik ook best jaloers ben op hen. Dat ik ook wil kunnen kibbelen over sociale schoonfamilieverplichtingen. Dat ik ook wil kunnen beargumenteren waarom Net 5 toch echt leuker is dan Studio Sport. En dat ik ook wekenlang wil kunnen giebelen en fantaseren boven de Lonely Planet om onze lekker-lang-met-zijn-tweetjes-weg-avontuur voor te bereiden.  Maar ik doe het niet, weiger pertinent. Als ik daar aan begin, dan kan ik net zo goed meteen voor een trein springen. Of van het Hilton. Dus daar doe ik niet aan mee.

Want mijn gras, is uiteindelijk toch lekker het groenst!