“Niemand keert terug van een reis zoals hij vertrokken is”
Enkele keren per week grijnst deze spreuk me toe, als ik perron 5 verlaat. Grijnzen, want in mijn eeuwige optimisme ben ik ervan overtuigd dat deze spreuk bedoeld is als een grote, tandenontblotende mond, geflankeerd door bolle wangen. De eerste keer was ik verrukt van dit kleine cadeautje, een spreuk die de vermoeide treinreiziger even uit zijn trage, apathische ritme haalt, door je onverwachts te verrassen, als het harlekijntje uit een doosje. Een spreuk die je stof geeft tot nadenken. Niet geheel eenduidig, want wat wordt bedoeld met ‘zoals hij vertrokken is”? Feitelijk ben je natuurlijk een beetje ouder geworden, vermoeider vaak, en je hebt de reis met een reden gemaakt. Dit doel is wellicht dichterbij gekomen, wellicht niet, maar de tocht heeft in elk geval inzicht verschaft in de haalbaarheid.
Na 5 maanden mijn rituele afdaling van spoor 5 wekelijks te hebben afgelegd, is de spreuk opgegaan in mijn dagelijkse ritme. De anticiperende zoektocht naar mijn fietssleutel, die de gehele afdaling in beslag neemt, heeft de lach reeds doen verstommen.
Maar vanavond niet. Vanavond was mijn harlekijntje er weer. Vanavond verscheen de brede glimlach weer. Ik had hem immers twee weken moeten missen. En ineens besef ik de volle glorie van de spreuk. Elke trip geeft je de mogelijkheid te leren. Elke verandering van omgeving is een impuls voor het verrijken van je kennis, het aanscherpen van je inzichten. De spreuk is helemaal niet bedoeld voor de terugkerende reiziger. De spreuk is bedoeld als mantra, ter voorbereiding op de volgende reis.
Opdat gij niet zult vergeten bij de volgende reis je ervaringen op te zuigen, te consumeren en te vertalen naar nieuwe kennis en inzichten. Zodat je zeker weet dat je rijker bent, dan toen je vertrok.
Nog een potje?
Is het echt waar? Beschouwen mannen het leven louter als spel? Joris denkt van wel (zie reactie “De nabeschouwing”).”Mannen worden nooit volwassen”, en hoewel dat natuurlijk een cliché is (en dus waar), realiseer ik me ineens dat tegen beter weten in ik daar nooit in heb geloofd. Dat ik de heilige overtuiging heb dat er een “volwassen” zielsmaatje rondloopt. Dat mannen niet louter uit zijn op het genot van de verovering of de euforie van de overwinning. Dat een intrigerende, warme ontmoeting net zo de moeite waard is tot nabeschouwing voor mij als voor hem. En dat de nabeschouwing leidt tot een volgende partijtje.
Maar wie anders dan mezelf houd ik eigenlijk voor de gek?
Henk
Mijn nieuwe collega heet Henk. Henk is een grote, rossige, westfriese arbeiderszoon.Van het type, niet lullen, maar poetsen. Een lijzig, Westfries accent en dito humor. Cynisch, zelfspot, niet te zacht voor de medemens, altijd pretlichtjes in zijn ogen, kortom een heerlijke iemand om mee samen te werken. Henk gebruikt woorden die ik nooit op de werkvloer gebruik, hooguit in de kroeg en dan nog alleen in bijzijn van onbekenden. Henk noemt zijn maten fuckers, beschrijft zijn vrouw als een lange, blonde stoot en schroomt niet Gods naam ijdel te gebruiken als mensen niet doen wat hij wil.
Maar dan belt blonde stoot. Er gebeurt dan iets met Henk. De grijns op zijn gezicht verandert in een subtiel boogje, waarbij zijn voortanden jongensachtig zichtbaar worden. Er verschijnen twee guitige kuiltjes op blozende wangen. Ineens staat daar een jochie, een knulletje, een verlegen, verliefde tiener, die afwachtend naar de stem van zijn liefste luistert. Als hij antwoord is zijn stem hoger, zachter, warmer, hij giechelt, doet niet eens een poging om nog indruk op zijn omgeving te maken. Zijn omgeving is niet meer.
Henk en zijn lief zijn al bijna 20 jaar samen.
Doe mij maar een Henk.
De nabeschouwing
Mannen zijn dol op nabeschouwingen. De bekendste is natuurlijk die na voetbalwedstrijden. Deze nabeschouwingen betreffen vooral tips over hoe het het eigenlijk had moeten zijn qua opstelling, tactiek, strategie. Tips voor de coach. Of vooral hoe zij het zelf gedaan zouden hebben als zij het voor het zeggen hadden. “Ik snap echt niet waarom Van der V. er niet (of juist wel) in stond/werd gewisseld”. Of “Als R. toen de bal had afgegeven in plaats van zelf door te gaan, dan was het dus echt wel 2-1 geworden en hadden we(!) nu in de finale gestaan”.
Nabeschouwingen van mannen gaan altijd over sport of spel. Zo heeft vriend A. de ziekelijke neiging om na het spelen van Kolonisten van Catan het spel tot vervelends toe na te beschouwen. Dit gaat meestal als volgt: “Als jij niet in die ronde erts had gekregen van R, dan had ik mijn de langste handelsroute kunnen bouwen, waardoor W. niet in staat was geweest om nog een dorp neer te zetten, en dan had ik twee rondes eerder al 10 punten gehad”. (Voor gedetailleerde spelregels: http://www.kolonisten.nl)
Met andere woorden: als ik het voor het zeggen had, dan was de uitkomst heel anders geweest, namelijk in mijn (ons) voordeel.
Vrouwen doen hier over het algemeen niet aan mee. Voetbal boeit de meeste vrouwen niet, opmerkingen blijven meestal beperkt tot Lees de rest van dit onderwerp »
Hij bestaat! Of toch niet?
Hij bestaat! De ideale man. Althans mijn ideale man. Ik kwam hem tegen. Of moet ik zeggen, ik kwam hen tegen. Vier ideale mannen. Lang, slank, gespierd, goed gekleed. Zelfverzekerd, maar niet arrogant. Bescheiden, maar niet verlegen. Charmant, maar niet opdringerig. Galant, maar niet te Italiaans. Hip, maar niet te gestyled. Aardig, maar geen softies. Vlotte babbels, maar niet praatziek. Geïnteresseerd, maar niet geveinsd. Subtiel grappig, maar godzijdank geen dijenkletsers.
En………. ze konden dansen. Soepel, on-Nederlands. Een genot voor het oog. En ik? Ik was hun stralende middelpunt. De hele avond. Het was de ideale avond. Het had gewoon zo moeten zijn…… en vooral zo moeten blijven.
Totdat ik iets ongelooflijk stoms deed. Ik gaf mijn telefoonnummer. Met slechts de enig mogelijke consequentie….
Hij zal van voetstuk afvallen. Want de ideale man…… die bestaat toch helemaal niet?
Bril
Ergens op een VMBO-college, tijdens een economieles
“BTW betekent Belasting Toegevoegde Waarde. De belangrijkste inkomstenbron van de staat. Jullie, middelbaar schoolgaand Nederland, geven jaarlijks 1 miljard euro uit. Dat betekent dat de staat daarvan 19% ontvangt als BTW, zeg maar zo’n kleine 200 miljoen euro.”
De docent laat verwachtingsvol de omvang van de getallen op de adolescenten inwerken. Er wordt wat gemompeld. Dan zegt een van de mondigsten: “Dan snap ik nog steeds niet waarom Jan-Peter Balkenende geen nieuwe bril heeft”.
