Harteliefjes

Mannen zijn dol op nabeschouwingen. De bekendste is natuurlijk die na voetbalwedstrijden. Deze nabeschouwingen betreffen vooral tips over hoe het het eigenlijk had moeten zijn qua opstelling, tactiek, strategie. Tips voor de coach. Of vooral hoe zij het zelf gedaan zouden hebben als zij het voor het zeggen hadden. “Ik snap echt niet waarom Van der V. er niet (of juist wel) in stond/werd gewisseld”. Of  “Als R. toen de bal had afgegeven in plaats van zelf door te gaan, dan was het dus echt wel 2-1 geworden en hadden we(!) nu in de finale gestaan”.  

Nabeschouwingen van mannen gaan altijd over sport of spel. Zo heeft vriend A. de ziekelijke neiging om na het spelen van Kolonisten van Catan het spel tot vervelends toe na te beschouwen. Dit gaat meestal als volgt: “Als jij niet in die ronde erts had gekregen van R, dan had ik mijn de langste handelsroute kunnen bouwen, waardoor W. niet in staat was geweest om nog een dorp neer te zetten, en dan had ik twee rondes eerder al 10 punten gehad”.  (Voor gedetailleerde spelregels: http://www.kolonisten.nl) 

Met andere woorden: als ik het voor het zeggen had, dan was de uitkomst heel anders geweest, namelijk in mijn (ons) voordeel. 

Vrouwen doen hier over het algemeen niet aan mee. Voetbal boeit de meeste vrouwen niet, opmerkingen blijven meestal beperkt tot “wie is die lekkere, gespierde nummer 11?” Of na een vernietigende nederlaag bij een gezelschapsspel, waarbij de mannen tijdens het spelen een ware oorlog hebben ontketend en zijzelf gedurende het hele spel niet één moment een potentiële bedreiging is geweest voor de overwinnaar: “Nou dat was gezellig, nog een potje?”  

Maar toch beschouwen vrouwen ook na. Dat gaat alleen wel heel anders. En met een ander, mij nog niet geheel duidelijk, doel. Vrouwelijke nabeschouwingen gaan bijna altijd over ontmoetingen. En deze nabeschouwingen gaan meestal in de trant van: “En toen zei hij tot snel. Wat moet ik dáár nou weer van vinden? Heb jij enige idee wat hij daarmee zou bedoelen? Bedoelt ie dan dat ie snel contact opneemt? En wat is dan snel? Of is het een uitnodiging om snel met hem contact op te nemen? Is ie aan het testen of ik wel voldoende assertief ben? Of denk je dat ie gewoon beleefd wil zijn en niet de indruk wil wekken dat het afscheid defnitief is, maar wat eigenlijk wel zo is?” Waarop vriendinnen altijd begripvol en meelevend zullen meedoen in deze nabeschouwing (overigens doen mannen dit ook: “Echt belachelijk dat R. zelf richting goal ging, B. stond helemaal vrij, ongelooflijk!”) En dat gaat dan als volgt: “Maar hoe zei hij het dan? Een beetje gehaast, vluchtig? Of nam ie echt de tijd?” (Hoeveel tijd kan iemand nemen om Tot snel te zeggen, maar dat terzijde).  “En keek hij je dan ook aan? Of zag het er wat plichtmatig uit?” Om vervolgens zalvend, hart-onder-de-riem-stekend, als een ware vriendin reagerend: “Misschien bedoelt ie gewoon dat het hem leuk lijkt je snel weer te zien?”  

Enfin. Vermoedelijk hebben nabeschouwende vrouwen geen ander doel dan mannen. Wat ze eigenlijk willen zeggen is: “Als ik het voor het zeggen had, dan was de uitkomst heel anders geweest….”