Harteliefjes

Mijn nieuwe collega heet Henk. Henk is een grote, rossige, westfriese arbeiderszoon.Van het type, niet lullen, maar poetsen. Een lijzig, Westfries accent en dito humor. Cynisch, zelfspot, niet te zacht voor de medemens, altijd pretlichtjes in zijn ogen, kortom een heerlijke iemand om mee samen te werken. Henk gebruikt woorden die ik nooit op de werkvloer gebruik, hooguit in de kroeg en dan nog alleen in bijzijn van onbekenden. Henk noemt zijn maten fuckers, beschrijft zijn vrouw als een lange, blonde stoot en schroomt niet Gods naam ijdel te gebruiken als mensen niet doen wat hij wil.

Maar dan belt blonde stoot. Er gebeurt dan iets met Henk. De grijns op zijn gezicht verandert in een subtiel boogje, waarbij zijn voortanden jongensachtig zichtbaar worden. Er verschijnen twee guitige kuiltjes op blozende wangen. Ineens staat daar een jochie, een knulletje, een verlegen, verliefde tiener, die afwachtend naar de stem van zijn liefste luistert. Als hij antwoord is zijn stem hoger, zachter, warmer, hij giechelt, doet niet eens een poging om nog indruk op zijn omgeving te maken. Zijn omgeving is niet meer.

Henk en zijn lief zijn al bijna 20 jaar samen.

Doe mij maar een Henk.