“Niemand keert terug van een reis zoals hij vertrokken is”
Enkele keren per week grijnst deze spreuk me toe, als ik perron 5 verlaat. Grijnzen, want in mijn eeuwige optimisme ben ik ervan overtuigd dat deze spreuk bedoeld is als een grote, tandenontblotende mond, geflankeerd door bolle wangen. De eerste keer was ik verrukt van dit kleine cadeautje, een spreuk die de vermoeide treinreiziger even uit zijn trage, apathische ritme haalt, door je onverwachts te verrassen, als het harlekijntje uit een doosje. Een spreuk die je stof geeft tot nadenken. Niet geheel eenduidig, want wat wordt bedoeld met ‘zoals hij vertrokken is”? Feitelijk ben je natuurlijk een beetje ouder geworden, vermoeider vaak, en je hebt de reis met een reden gemaakt. Dit doel is wellicht dichterbij gekomen, wellicht niet, maar de tocht heeft in elk geval inzicht verschaft in de haalbaarheid.
Na 5 maanden mijn rituele afdaling van spoor 5 wekelijks te hebben afgelegd, is de spreuk opgegaan in mijn dagelijkse ritme. De anticiperende zoektocht naar mijn fietssleutel, die de gehele afdaling in beslag neemt, heeft de lach reeds doen verstommen.
Maar vanavond niet. Vanavond was mijn harlekijntje er weer. Vanavond verscheen de brede glimlach weer. Ik had hem immers twee weken moeten missen. En ineens besef ik de volle glorie van de spreuk. Elke trip geeft je de mogelijkheid te leren. Elke verandering van omgeving is een impuls voor het verrijken van je kennis, het aanscherpen van je inzichten. De spreuk is helemaal niet bedoeld voor de terugkerende reiziger. De spreuk is bedoeld als mantra, ter voorbereiding op de volgende reis.
Opdat gij niet zult vergeten bij de volgende reis je ervaringen op te zuigen, te consumeren en te vertalen naar nieuwe kennis en inzichten. Zodat je zeker weet dat je rijker bent, dan toen je vertrok.
agnita zei,
30 oktober, 2007 bij 11:11 pm
Mooi stukje vandaag, Reizen = leven zeg ik vaak. Nogmaals fijn om je harteliefjes te lezen.
Groetjes.
marco zei,
31 oktober, 2007 bij 10:09 pm
wauw! Inlijsten deze!
over lijsten gesproken….
marnix zei,
31 oktober, 2007 bij 11:23 pm
Mooi verhaal en herkenbaar. Veel treinreizigers uit en naar de stad Utrecht waar ik zelf toe behoor kunnen één dichtregel citeren: ‘en hoe verder hij ging des te langer was zijn terugweg’.
De regel is geplaatst op een blinde muur van het blindeninstituut dat zich vlak naast het centraal station bevindt. De regel is afkomstig uit een novelle van CCS Crone: het feestelijk leven. De hoofdpersoon, Buysmann, realiseert zich dat een mens zich niet kan ontvluchten. Opmerkelijk is dat Buysmann nooit met de trein reist en al helemaal niet naar verre oorden. het is een echte wandelaar ….hoe dan ook, het maakt niet uit hoe je je zelf verplaatst…je ontloopt jezelf nooit! Genoeg om mij uit mijn ritme te halen als ik versuft van een lange avond en nacht Amsterdam weer Utrecht binnen rol.
Joris zei,
3 november, 2007 bij 11:38 pm
Ik zou eerder zeggen, andersom: leven is reizen.
Nico zei,
5 november, 2007 bij 5:09 pm
Aanvulling op het mooie stukje:
Bij reizen wat verder weg en langer dan een midweek:
De geest arriveert altijd een dag later dan het lichaam.