Waarheen?
Vandaag ben ik beschuldigd. Ik meen onheus. Echt. Desondanks kwam de beschuldiging keihard aan, als een stomp in mijn maag. En ik kon niet anders dan genadeloos vilein het verbale zwaard op mijn aanklager laten neerdalen. Een wanhoopsdaad. Een vis die spartelend naar lucht hapt. Heel gemeen en heel onheus. Het luchtte niet op, niet eens een beetje. Trots is de barrière voor het vragen van vergiffenis.
Maar zeg nou eerlijk: hoe kan hij nou weten dat ik niet dicht bij mezelf sta, als ik de route er naar toe nog niet eens heb bepaald?
