Easy does it!
Het regent. Al een hele tijd. En ik word er mopperig en klagerig van. Regen is niet leuk, zeker niet als de dagen zo donker en somber zijn. Maar heel even scheen gisteravond het zonnetje. Toen hij bekende dat mijn aanwezigheid hem in de war maakte, en dat ik een mooie, aantrekkelijke, zelfbewuste vrouw was, die hij niet ging introduceren bij zijn vrijgezelle vrienden, want dat zou hem alleen maar jaloers maken. En natuurlijk had ik het compliment niet nodig (toch?), maar ik groeide toch een klein beetje en werd warm van binnen.
Ik weet het, easy to please, maar toch fijn dat dat het zonnetje zo makkelijk weer te voorschijn kan komen. Graag nog wat meer zonnestraaltjes….
Wrang genot…
Soms ben ik boos. Echt heel boos. Woedend. Op een allesverterende, onredelijke en waasgenerende manier. Ik kan alleen niks met die woede. Vriend J. wel. Vriend J. belt mensen midden in de nacht om ze verrot te schelden of schrijft ziedend (en dus veel te kort op het incident) de veroorzaker van zijn woede een boze brief. Welke hij zonder te herlezen post. Zodat er meestal nog een ruzie volgt, met nog meer woede. Hij zegt dat het goed is.
Ik heb het een keer gedaan. De brief verzenden dan. Per e-mail. De send-knop gaf heel even verlichting. Daarna heb ik gebeld. Midden in de nacht. Tot 10 keer toe. Er werd niet opgenomen. En toen ebde de woede weg. En de volgende dag was er vooral schaamte. Lees de rest van dit onderwerp »
Plaatje
Zijn zachte monotone stem vertelde over de met uitsterven bedreigde Nederlandse zoetwatervissen, de veelheid aan migratieknelpunten in het Nederlandse watersysteem als gevolg van bruut menselijk ingrijpen, waardoor het onmogelijk was geworden om van zee naar Duitsland te zwemmen (of andersom) waar de vissen wilden paaien en de noodzaak daar iets aan te doen vanwege onze maatschappelijke verantwoordelijkheid of in ieder geval om te voldoen aan de Europese afspraken waaraan de lidstaten zich hadden verbonden, zo ook Nederland.
Maar bij slide 37 leken zijn woorden te veranderen in lief, zacht gefluister, alleen voor haar oren bestemd. Hij was zenuwachtig, ook nog na 35 minuten. Het maakte hem alleen maar aantrekkelijker. Zijn lange, slanke vingers krulden trillend om de afstandbediening van zijn presentatie. Lees de rest van dit onderwerp »
Groen
Vanochtend bleek ik achter het lekkere hapje te fietsen. Afstand en trots weerhielden me om hem in te halen of te roepen. Gelukkig zouden we zo samen voor het immer rode stoplicht staan. En dan zou ik nonchalant zeggen (als ik uitgehijgd was): “ Hi buurman, dat is toevallig”. Waarop hij mij zijn stralende lach zou toezenden en dat zou beamen. En mij vervolgens zou vragen om binnenkort weer es langs te komen om een hapje te eten, zodat ik de hele avond zou kunnen fantaseren hoe het zou zijn om hem te mogen proeven. En dat we dan samen zouden lachen en praten over al onze gezamenlijke interesses en ergernissen (zoals die vervelende buren met dat krijsende kind. Of de overburen, die altijd pas laat en schaars gekleed hun gordijnen dicht doen). En het toetje zou hij me dan voeren, chocolademousse. Of Franse kazen met verse vijgen. En een zoet dessertwijntje, wat helemaal bij de avond zou passen. Terwijl op de achtergrond Joshua Redman zou klinken. En, dan….
Het stoplicht stond op groen.
Bloedband
Totaal onverwacht overdonderd. En ik realiseer me ineens dat alles waarin ik geloof of mezelf in elk geval bijzonder geloofwaardig wijs heb gemaakt, slechts schijn is. Trots, fier, onafhankelijk, zelfstandig. Niemand iets schuldig, always in control.
Maar soms, heel soms komt er iets of iemand voorbij. En dan gebeurt er iets.
Je adem stokt, je hart slaat een slag over. Als je nog kon praten, zou je wartaal uitslaan. Stamelend, stotterend. Emoties gieren door je lijf, je moet lachen, huilen. Je bent sterk en kwetsbaar. Door mijn hele lijf stroomt liefde, woede, onmacht, wraak.
Je moet het zelf ondergaan. Bloedband, Orkater.
Verkeerd?
Noodgedwongen staar ik in het vliegtuig naar de film “ License to Wed”, genre: romantische komedie. Hij verklaart haar de liefde. Hij begint zijn betoog met: “You might not always say the right things, but….” De verklaring waarom hij desondanks van haar houdt en met haar oud wil worden, gaat verloren in de stortvloed aan vraagtekens die in mijn hoofd ontstaat. Wat is dat, het verkeerde zeggen? Hoe kan iemand nou het verkeerde zeggen? Hooguit onverwacht (maar heeft vooral te maken met de verwachting van de spreker), ongewenst (maar voor wie?) of foutief (taaltechnisch gezien). Of bedoelt de spreker met het verkeerde: niet passend in mijn referentiekader? En is dat niet heel arrogant en snobs? Zou je eigenlijk dan nog wel met zo’n man oud willen worden?
Schoenen
Zomaar een vrouwengesprek:
“Ik heb nu echt dé perfecte schoenen gevonden!”
“Oh?”
“Ze zijn niet iets te klein en de hakken net iets te hoog, ik weet eigenlijk niet of ik er de hele dag op kan staan, maar ze staan echt perfect bij mijn nieuwe jurk!”
“…….”
Achterdocht, straf of fact of life?
Ik heb een nieuwe collega. Leuke jongen. Met een hoop principes, over hoe je met mensen hoort om te gaan. Schattig. Terwijl ik met hem praat realiseer ik me ineens dat ik daar niet meer in geloof. Dat ik ervan uitga dat mensen in beginsel slecht zijn. Hoe kan dat, wat is er gebeurd? Ooit, nog niet eens zo heel lang geleden was ik ervan overtuigd dat mensen in principe goed waren, goed bedoelden, al kwam het er soms naar uit. Maar dat kwam door gebrek aan oefening, verlegenheid, onbeholpenheid, nooit vanuit intentie.
Tegenwoordig vind ik dat dus blijkbaar niet meer. Ergens tussen nog niet zo lang geleden en nu is er iets gebeurd. Lees de rest van dit onderwerp »
Buurman
Sinds een half jaar heb ik een nieuwe buurman. Nieuwe buurman is grappig, beetje baby-face (al heeft ie om dat te compenseren in het weekend een ik-ben-ook-stoer-scheerregime), keurig opgevoed (ik hoefde niet een keer zelf naar de koelkast te lopen tijdens zijn housewarming) en prima gezelschap voor af en toe koffie of thee. Ben allang blij dat nieuwe buurman jong doet, niet ingekakt is en niet vindt dat je na elf uur niet meer bij de buren langs mag wippen. Dat buurman actief VVD-er is, vergeef ik hem, ze blijken steeds meer op te duiken in mijn eigen vriendenkring… dus…. who am I to judge?
Buurman is buurman, dus ondanks zijn naar eigen zeggen fenomenale kookkunst (heb dat genot nog niet mogen ervaren, de enige keer dat we samen gegeten hebben was een samengeraapte maal uit diverse, nog net houdbare ingrediënten uit zijn en mijn koelkast), zijn indrukwekkende, literair verantwoorde boekenkast, de pretlichtjes in zijn ogen en zijn guitige lach, totally off limits. In welke vorm dan ook. Want het risico, als verwachtingen uiteen lopen (wat volgens vriend J. altijd het geval is tussen mannen en vrouwen), is natuurlijk evident. Dus buurman blijft derhalve vooral buurmens en ik weiger hem te zien als man.
Totdat buurman laatst het voor mij bestemde, maar bij hem bezorgde relatiegeschenk langs kwam brengen. Lees de rest van dit onderwerp »
Dipje (2)
De dertigersdip gaat gepaard met een hoop psychische problemen. Menig dertiger is reeds enkele malen bij een ‘zielenknijper’ op bezoek geweest. Deze helpt hen te relativeren, meer voor zichzelf op te komen, alleen dingen te doen waar ze energie van krijgen, meer tijd voor zichzelf te nemen, enzovoorts, enzovoorts. De therapie is passend in deze tijd van indvidualisme, waarin zelfontplooiing het hoogste goed is. Deze zelfde groep streeft dan ook naar evenwicht in alles wat ie doet, bij elke activiteit wordt afgevraagd of hij/zij zich er goed bij voelt en er gelukkig van wordt.
We creëren hier alleen meer egoïsten mee, vrees ik. Onder het mom, ik ben op zoek naar mezelf, wordt elke bezigheid, elke keuze onder de loep gelegd. Mmm, hoe voel ik me bij deze keuze, draagt het bij aan mijn welzijn, krijg ik hier energie van…? Gewoon iets doen voor de medemens, zit er niet meer in. Niet als het niet direct bijdraagt aan zelfbevrediging. Gebrek aan aandacht voor je medemens wordt afgedaan als: ik zit met mezelf in de knoop, weet niet goed hoe ik me hierbij voel, dit overkomt me telkens weer. Waar halen we toch de illusie vandaan dat het leven een feestje is, een aaneenschakeling van gelukzalige momenten? Het leven is gegeven. Niemand heeft gezegd dat je die op een roze wolk mag doorbrengen. Onzin! Is niet aan de orde. Geniet ervan als je er soms mag vertoeven, koester dat moment, but don’t get addicted.
Leven is een combinatie van doen, ervaren, beschouwen. Van rennen en stilstaan, van vallen en opstaan.Van fouten maken en daarvan leren. En handelen vanuit een goed hart.
Life sucks, maar gelukkig niet altijd.
