Plaatje
Zijn zachte monotone stem vertelde over de met uitsterven bedreigde Nederlandse zoetwatervissen, de veelheid aan migratieknelpunten in het Nederlandse watersysteem als gevolg van bruut menselijk ingrijpen, waardoor het onmogelijk was geworden om van zee naar Duitsland te zwemmen (of andersom) waar de vissen wilden paaien en de noodzaak daar iets aan te doen vanwege onze maatschappelijke verantwoordelijkheid of in ieder geval om te voldoen aan de Europese afspraken waaraan de lidstaten zich hadden verbonden, zo ook Nederland.
Maar bij slide 37 leken zijn woorden te veranderen in lief, zacht gefluister, alleen voor haar oren bestemd. Hij was zenuwachtig, ook nog na 35 minuten. Het maakte hem alleen maar aantrekkelijker. Zijn lange, slanke vingers krulden trillend om de afstandbediening van zijn presentatie. Af en toe rolde hij de mouwen van zijn nog in de vouw zittende overhemd verder op, een overhemd dat hij vermoedelijk speciaal voor deze gelegenheid had aangeschaft. De opgerolde mouwen zaten nu tot vlak onder zijn elleboog, het maakte hem menselijk, niet zo snel en gelikt. Zijn wangen waren rood van opwinding, waarschijnlijk ook van de zenuwen. Hij leek linkshandig; creatief, dromer, out-of-the-box. Af en toe keek hij haar recht in de ogen aan. Ze probeerde zijn blik vast te houden, als die op haar bleef rusten. Wat baalde ze dat ze in een hoek was gaan zitten, waardoor het voor hem natuurlijk volstrekt ongepast was haar lang aan te blijven kijken. Lang, natuurlijk, haar zwakte. Slank, tegen het dunne aan. Volle bos haar. Lange, slanke, artistieke handen. Met zijn vrije hand wreef hij af en toe over zijn onderrug. Mmm, ze wilde hem best masseren.
Op verzoek van de dagvoorzitter was hij aan het afronden. Jammer. Ze kon nog wel uren naar hem kijken, naar zijn stem luisteren. Zijn stem was warm en diep, de bas trilde in haar onderbuik. Wat maakte de woorden haar uit, als hj maar bleef praten. Hij was klaar. Gelukkig, veel vragen. Dat betekende dat hij ze moest beantwoorden.
Aan de telefoon had hij haar uitgenodigd om buiten deze bijeenkomst nog een keer apart langs te komen, zodat hij haar het computermodel kon laten zien wat hij speciaal voor dit project had gemaakt. Het was een model met een geografische applicatie, had hij nog er snel achter aangezegd, toen hij haar vragende stem aan de telefoon had gehoord. Wellicht, had ze beleefd geantwoord, ze zou na de bijeenkomst wel bepalen of het nodig was om bilateraal nog even door te praten, maar ze had aan de telefoon al besloten dat ze niet voornemens was naar de andere kant van het land te reizen om naar plaatjes en kaartjes over vismigratieknelpunten te kijken.
Nu ze hier zat wist ze zeker dat ze aanvullende informatie nodig had. Ze zou zorgen dat ze veel vragen had, en dicht naast hem zitten om de plaatjes op het beeldscherm goed te kunnen bekijken. En af en toe zou ze haar hoofd schuin houden en met haar hoofd schudden, zodat haar haar nonchalant over haar schouders zou vallen. Niet te veel, maar net genoeg op de geur van haar parfum te verspreiden. Ja, dat zou ze doen….
