Alleen verantwoordelijk voor jezelf… of toch een beetje voor elkaar?
Sommige mensen denken voor een ander. Anticiperen daarop door sommige dingen te doen of juist te laten. Soms is dat goed. Daarmee voorkom je dat onnodig iemand kwetst, omdat je rekening houdt met de gevoelens van een ander. In elk geval met de gevoelens waarvan je denkt dat die ander ze heeft. Daarmee neem je je verantwoordelijkheid. Vriend R. vindt dat onzin. Die vindt namelijk dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen geluk (en dus ook verdriet). Vriend R. scharrelt wat rond, maar scharrel ziet vriend R. als potentiele man voor het leven. Omdat vriend R. dat gevoel van haar heeft aangevoeld, is ie eerlijk tegen haar geweest over zijn eigen (gebrek aan) verwachtingen en vindt dat ie daarmee zijn burgerplicht heeft vervuld. Ze kunnen derhalve rustig blijven scharrelen, want het is immers duidelijk voor hen beide.
Ik blijk het sindskort daar absoluut niet mee eens te zijn. Ik vind dat scharrel, verblindt door verliefdheid, niet helder na kan denken en derhalve vriend R. zijn verantwoordelijkheid moet nemen en een punt achter het gescharrel moet zetten. Daarmee voorkomt hij onnodig langdurig verdriet en onzekerheid bij scharrel (want scharrel hoopt toch tegen beter weten in dat R. op een dag inziet dat zij wel de vrouw van zijn dromen is) en kan zij rustig haar leven voortzetten, ruimte biedend voor de man die wel met haar oud wil worden. R. vindt mij onredelijk en kwetsend, omdat ik de intelligentie van scharrel ondermijn en sterker nog, haar ontoerekeningsvatbaar verklaar (en daarbij niet schroomt mij te betichten van gebrek aan vrouwelijke solidariteit).
Het gekke is dat ik tot voor kort altijd heb gemeend dat vriend R. gelijk had. Sterker nog, zijn betoog had mijn vurig betoog kunnen zijn, nog niet zo lang geleden. Iedereen is verantwoordelijkheid voor zichzelf, zowel zijn ellende als zijn geluk. Als scharrel zo dom is om tegen beter weten in te hopen dat R. wel voor haar kiest, ondanks zijn heldere taal, heeft ze zelf gekozen voor haar ongeluk. Eigen schuld, dikke bult.
Maar zoals altijd ligt het veel genunanceerder. Onder het mom “ik ben toch eerlijk” wordt er een hoop kwaad gedaan. Het is een excuus, waarmee je je gedrag hoopt goed te praten. Daarmee mag je dus het ene doen, terwijl je het andere zegt. Daarmee mag je iemand het hoofd op hol brengen, zonder er consequenties aan te verbinden. Je bent immers eerlijk geweest in je woorden en dus is het de verantwoordelijkheid van de ander. Soms denk ik dat het tijdgeest is. Het lijkt te passen in deze tijd van individualisering. Maak jezelf en je eigen geluk! Maar waar is dan de verantwoordelijkheid voor de ander gebleven, de basis voor saamhorigheid en een betere maatschappij? We owe it to ourselves.
Toch?
vriend R. zei,
10 februari, 2008 bij 2:55 pm
andere vriend R denk ik….
je hebt een leuk feestje gemist gisteren! volgend jaar maar gewoon weer een andere keer op reis, hoor.
en ik ben benieuwd naar kadoboek poging 3…
JB zei,
10 februari, 2008 bij 9:54 pm
helemaal mee eens, soms moet je mensen tegen zichzelf in bescherming nemen en dat betekent dat je ondanks dat je helemaal eerlijk bent je er voor dient te zorgen dat anderen niet onnodig gekwetst worden…liefde maakt blind zegt men al eeuwen en is het niet ieders taak om blinden de juiste weg te wijzen..nu en in de toekomst, ongeacht de tijdgeest..
Joris zei,
11 februari, 2008 bij 1:43 am
er is maar een woord voor: opportunisme
Anjo zei,
12 februari, 2008 bij 12:54 am
Rekening houden met elkaar doen we biologisch gezien omdat we daar zelf beter van worden (of ons beter voelen), daar is niets mis mee, dat is onze bestaansvoorwaarde en die heet samenwerking. Maar wie handelt er zonder emotie? Kortom, wie is er eigenlijk wel volledig toerekeningsvatbaar en mag zijn eigen beslissingen nemen?
harteliefjes zei,
21 februari, 2008 bij 7:52 am
@ Anjo,
betekent dat we onder het mom ontoerekeningsvatbaar helemaal geen eigen beslissingen meer mogen nemen?
Vriend C zei,
31 maart, 2008 bij 8:40 pm
Ik zie een relatie met dat gedoe rond Wilders. Heb daar onlangs met mijn familie een goede discussie over gehad. Mag je zo maar zeggen wat je vindt, onder het mom van vrijheid van meningsuiting? Of moet je toch rekening houden met de mogelijkheid dat andere zich gekwetst kunnen voelen? En waar ligt de grens dan?
Anjo zei,
16 april, 2008 bij 10:49 pm
@ vriend C:
‘Je kan me alleen beledigen met mijn toestemming’. Mooie uitspraak van Ghandi. De belediging is vooral in the eye of the beholder. In plaats van het verbieden van belediging, wat onmogelijk is, kan je beter energie stoppen in goed communiceren en het leren omgaan met negatieve emoties. Geen grenzen aan de vrijheid van meningsuiting dus. Populisten hebben weinig kans in een ontwikkelde omgeving en verkleinen juist hun kansen met belediging.
Maar helaas, zover zijn we nog niet. Het zal nog wel even pappen, nathouden en respect hebben blijven met het CDA en de CU.
@ harteliefje
Ik bedoel te zeggen dat niemand volledig bekwaam is om goede beslissingen te maken, en al helemaal niet voor een ander. Maar beslissingen maak je, of je nu wilt of niet.
Leuk dat je weer stukjes schrijft