Harteliefjes

Ik zat in de Vondelkerk bij een kerkelijke inzegening van een huwelijk. De pastoor gaf aan dat de bruidegom zijn huwelijksgelofte kon opzeggen. Lief, warm en grappig. Ik hield het nog droog. Daarna de bruid. De bruid kon het niet droog. Halverwege (ergens bij: “beloof ik je trouw te zijn..”) was de trilling, gevolgd door een snik in haar stem te horen. De bruidegom nam haar in zijn armen. Ik snikte zachtjes met haar mee.

De bruidegom besloot ter afsluiting van de dienst een lied te zingen. En hoewel je tegenwoordig in het tijdperk van reality TV met plaatsvervangende schaamte je zou zitten verkneukelen om dit vreselijke cliché, kon ik alleen maar denken, shit, zakdoekjes zitten nog in mijn jaszak. Met zijn broer achter de piano, zijn kersverse bruid fragiel, op enkele meters bij hem vandaan,  zong hij Te Veel van Bram Vermeulen.

En als toegift, als in een slechte B-film, besloot hij de laatste woorden van Bram (”en jij kijkt mij aan”) te eindigen in een snik (”en jij …. .snik“). Waarop de bruid vertraagd naar hem toeliep en hem in zijn armen nam.

Ik snikte hartgrondig mee. De hele kerk met mij. Gelukkig, ik ben niet alleen, we zijn gelukkig nog met heel veel.