Met een hoofdletter L…
Natuurlijk ligt het genuanceerder. En dus complexer. Vriend R. (”Alleen verantwoordelijk voor jezelf…”) blijkt stapel te zijn op scharrel. Scharrel blijkt geen leeghoofdig dom blondje. Vriend R. vindt alleen dat hij haar niet verdient. Het niet verdient. Grootse Liefde. Want eerst moet daaraan voorafgaand het Grote Lijden plaatsvinden. Met een hoofdletter L.
Waarom twijfel, als je ook kan genieten? Waarom treuren als je ook lol kunt hebben? Waarom verlangen als het binnen handbereik is?
Waar zijn we de kunst van het genieten van het nu verleerd?
Vriend M. zei,
9 mei, 2008 bij 10:00 pm
Hmm, evenzeer interresante stelling waar ongetwijfeld hele boeken over volgeschreven kunnen worden, alsook een totaal andere perceptie dan in “Alleen verantwoordelijk voor jezelf…”. Onderschrijft in ieder geval het belang van zo af en toe even goed bijpraten.
Inhoudelijk: hoezeer je jezelf toestaat te genieten van het nu wordt begrenst door je ervaringen in het verleden en je verwachtingen (consequenties) voor de toekomst. Het lijkt me sterk dat “Vriend R.” zichzelf moedwillig tekort doet. En zo te doen heb ik niet met “Vriend R.”. Immers, hij is stapel verliefd in een zonovergoten lente. Hulde!
Derek zei,
11 mei, 2008 bij 9:11 am
Poeh…aan hoogdraverij geen gebrek alhier. Een hoop intelligent gebrabbel met veel moeilijke woorden doet het kennelijk altijd goed. Lijkt het zomaar of er wat staat (zoals vriend M). Genieten: dat moet je toch gewoon doen? Genieten, dat is toch juist iets waar je geen psychologische analyses aan moet gaan hangen?
Geniet, maar nooit met mate.
Dat is dan maar mijn wijze bijdrage.
J. zei,
16 mei, 2008 bij 9:07 am
antwoord: omdat het grote verlangen mooier is dan het hebben