Harteliefjes

Gisteren zat ik met collega M. op het terras. De eerste zomerzon op mijn gezicht. We waren niet de enige, er bleken bekenden van hem op het terras te zitten. “Hé P!” sprak een twee turven hoge, kakkineuze, hete aardappel mijn collega bij zijn achternaam aan. Hij kwam naar ons toe, begon ongeinteresseerd een oninteressant lulverhaal over hun gezamenlijke corpsverleden, met als enig doel iets van introductie te veinzen op de vraag of P. nog een peuk voor hem had. In een poging om niet al te onbeschoft te lijken, liet hij, met zijn kin in de lucht een blik op me vallen en constateerde: “En jij bent?” Zijn uitgesproken, corporale voorkomen, de nonchalante wijze waarop hij me degradeerde tot een leeghoofdige doos, zorgde voor schuimaanmaak in mijn mond. Zonder mijn naam op te nemen, vervolgde hij met de vraag waar ik P. dan wel niet van kende. Suggestief reageerde hij op mijn antwoord met: “alléén collega’s?” met een wij-weten-wel-beter-blik naar collega P. gevolgd door een vette knipoog.

 Ik kookte. Zocht naar een gevat antwoord, waarbij hij met een mond vol tanden zou staan. Een staaltje verbale intimidatie die er toe zou leiden dat hij voortaan wel twee keer na zou denken voordat hij me nog es aansprak. Uberhaupt iemand ooit nog aan durfde te spreken.

“Nee. Niet alleen collega’s. We hebben de hele middag in het printerhok liggen neuken. Heel vaak en heel hard. Wat moet je anders op vrijdagmiddag? Mijn god, wat is P. toch goddelijk, en wist je dat hij ongelooflijk lenig is? En zo geweldig met zijn mond. En zo groot geschapen. Eigenlijk zitten we nu alleen op het terras om even bij te komen. Kunnen we zo weer verder. Want ik heb nog lang niet genoeg gehad. Ik denk nog wel het hele weekend door kunnen neuken, wat jij P.?”

De aardappel reageerde niet. Stak zijn sigaret aan en liep tevreden weer naar zijn tafeltje.

Volgende keer niet vergeten hardop te praten.