Stikjaloers?
Ze is verliefd. Echt. Tot over haar over oren. En alle cliché’s blijken waar. Verliefde mensen zijn het ergste soort. En zij steekt de kroon. Ze is strontirritant. Onbereikbaar voor vrienden, giechelt te pas en te onpas als gevolg van onpasselijke binnenpretjes, bazelt en stottert over hoe leuk hij wel niet is. Bij Gods gratie krijg ik 30 minuten zendtijd, theetijd. Ik zie het niet. Echt niet. In mijn oren klinkt ie als een sukkel. Ze noemt hem lief, knus, grappig, warrig, maar niet een keer hoor ik haar over zijn goddelijke lijf, zijn woeste haardos, zijn kunsten in bed. Geen woord over zijn intellect, zijn verbale kwaliteiten of zijn strakke kaken. En dat stomme gegiechel de hele tijd, haar onsamenhangende zinnen. Waar is ze gebleven, die intelligente, onafhankelijke vrouw? Die meer gelooft in hoofd dan hart?
Ik mis haar, wil haar terug. Of ben ik gewoon stikjaloers?
