Wat vind je hier?
Welkom op harteliefjes. Wat vind je hier? Filosofische theorieën, fantasieën, beschouwingen, knipoogjes, spiegeltjes, frustraties. Geen grootse zaken, maar wel datgene waar ik me druk over kan maken, van geniet, over twijfel, van leer. Soms stout, soms lief, altijd vanuit verwondering. Voel je vrij te reageren, maar wees lief voor elkaar en voor mij.
Mocht je je zelf herkennen, lach erom, heb ik ook gedaan.
Desiree zei,
7 mei, 2007 bij 1:28 pm
Ik vind je weblog erg leuk. Op naar nog meer leuke en spannende verhalen!!!
Gr. Desirée
agnita zei,
26 oktober, 2007 bij 6:47 pm
Hi!
Mooie weblog, geweldige stukjes: complimenten!
Ben getipt door Remco (één van die ideale mannen je ontmoette in Utrecht, waar ik mee samenwoon). Misschien vind je het leuk om eens naar een Working Girls Dinner te komen, zie http://www.workinggirlsdinners.nl. Avonden waar leuke ondernemende vrouwen met dito verhalen elkaar ontmoeten. We zijn ook bezig met het organiseren van Working Girls Dinners in Utrecht.
Groet, Agnita
Ronald zei,
27 oktober, 2007 bij 10:17 pm
Hoi,
Wat ik van je teksten vind? Ik kreeg een gelijk gevoel als bij de stukjes van Martin Bril.
Je tovert een glimlach op mijn gezicht.
Ik vind dat je beschouwend schrijft, met een mooi respect voor je omgeving.
Je legt je gevoel in de tekst en dat is mooi en leuk om te lezen.
Wij hadden een bijna discussie over wat nu eigenlijk literatuur is. Persoonlijk vind ik dat een nondiscussie, gaat nergens over. Schrijven is net als beeldende kunst voor je zelf, voor de boodschap aan anderen, voor het maken van een statement, voor het geven en krijgen van emoties. Dat staat los van ‘literaire kwaliteiten’.
Literair staat voor letterkunde. De kunst om van letters woorden, zinnen en verhalen te kunnen maken. Persoonlijk vind ik het schrijven van 20 boeketreeksen net zo knap als de prestatie van Tolstoi. Daarmee vergelijk ik ze overigens niet met elkaar.
Het is aan de lezer om te bepalen wat hij/zij er uit kan halen en wil halen. Het is aan de schrijver om te bepalen wat hij met de tekst wil. Kunst zit in de beleving.
Het is grappig om te lezen dat je op zoek bent naar wat mannen ‘laat tikken’.
Ik ben zelf al wat ouder (en volgens sommige wijzer) en durf daardoor wel te reageren. Natuurlijk zit er verschil tussen mannen en vrouwen dat is genetisch bepaald. De jager/verzamelaar is nooit ver bij mannen vandaan (in de regel)
Maar, ( en dit zal ik nooit in het openbaar toegeven) mannen zijn net zo ijdel als vrouwen. De gesprekken lijken op die van vrouwen, de gevoelens lijken op die van vrouwen. Echter, in de groep van jagers/verzamelaars, op jacht naar het verwekken van nageslacht, is het een teken van zwakte dat te tonen.
Een voorbeeld? Zoals gezegd, ik ben al wat ouder. Dat maakt me op zich niet zoveel uit want jeugd zit in de geest. Maar ouder worden brengt ook in mijn ogen vervelende zaken met zich mee (let op want ik ga model staan voor de gemiddelde man) Eén van die zaken is haargroei op onverwachte plaatsen; neus en oren bijvoorbeeld.
Als man sta je op een ochtend ergens rond je 42e jaar voor de spiegel, kijkt en ziet….haar waar het niet hoort. Ik ben dat in eerste instantie te lijf gegaan met een pincet. Neem van mij aan dat je heel ijdel bent als je haren uit je neus trekt met een pincet! Door je tranen heen kijk je in de spiegel en trekt vervolgens wit weg; nog meer haar! Het zit ook in de oren!! Dat met een pincet weghalen is een stuk minder pijnlijk. Die aanval kan daardoor dan ook langduriger en grondiger worden ingezet.
Kortom, ik ben nu al een jaar of vijf a zes bezig met haar. Ik scheer het af, trek het er uit, knip het en heb zelfs wel eens mijn toevlucht gezocht in ontharingscreme (niet aan te raden) De jager/verzamelaar dreigt de strijd te verliezen het haar lijkt alleen maar harder te groeien en houdt daarmee gelijke tred met mijn groeiende moedeloosheid op dit gebied. Ik denk dat ik best wel stereotyp voor mannen (onderling is het onderwerp van gesprek en die mannen die dat nog niet hebben meegemaakt zijn domweg te jong!!) en kan daarmee rustig stellen dat mannen ijdel zijn. Er is alleen verschil tussen mannen die het sneller hebben opgegeven om toe te geven aan hun ijdelheid en mannen die het krampachtig willen volhouden.
Ook in de emotie lijken mannen op vrouwen. Weer zal de groep het als een teken van zwakte beschouwen als hij die toont (hé stop eens met janken homo) Dus worden die verstopt in de mannelijke ik. Dat wat je zelden gebruikt wordt roestig en stug. Zo ook dus de mannelijke emoties. We hebben ze wel maar ze zijn wat roestig en stug Dat maakt ze onhandig in het gebruik.
Mannen en vrouwen hebben het best moeilijk tegenwoordig. Het verwachtingspatroon is dermate verschoven dat er geen evenwicht meer is, onbalans. Dat kan je terug vinden in de reclame-uitingen, in de muziek met de bijbehorende clips. Let wel, het is geen machtsbalans, het is een evenwichtspel in de omgang. Voorzichtigheid van twee partijen die niet willen vallen, niet wilen dat de balans de andere kant doorslaat.
Dit is mijn visie op jou vraagtekens. Dat maakt het niet waar (hoewel ik zelden ongelijk heb) Ik heb gelezen (veel filsofen beweren dat) dat er geen waarheid bestaat behalve dat wat wiskundig is aan te tonen. Dat maakt dat je met mijn visie kan doen wat je wil.
Jou stukjes hebben mij een reactie uitgelokt. Ze hebben me laten glimlachen en laten nadenken. Goed gedaan!!
Bart zei,
6 november, 2007 bij 11:42 pm
TOF! Het lezen en doorlinken meer dan waard.