Ik ben moeder.

Stel, je bent stewardess bij Transavia….

En groen staat je niet?

Ze is verliefd. Echt. Tot over haar over oren. En alle cliché’s blijken waar. Verliefde mensen zijn het ergste soort. En zij steekt de kroon. Ze is  strontirritant. Onbereikbaar voor vrienden, giechelt te pas en te onpas als gevolg van onpasselijke binnenpretjes, bazelt en stottert  over hoe leuk hij wel niet is. Bij Gods gratie krijg ik 30 minuten zendtijd, theetijd. Ik zie het niet. Echt niet. In mijn oren klinkt ie als een sukkel.  Ze noemt hem lief, knus, grappig, warrig, maar niet een keer hoor ik haar over zijn goddelijke lijf, zijn woeste haardos, zijn kunsten in bed. Geen woord over zijn intellect, zijn verbale kwaliteiten of zijn strakke kaken. En dat stomme gegiechel de hele tijd, haar onsamenhangende zinnen. Waar is ze gebleven, die intelligente, onafhankelijke vrouw? Die meer gelooft in hoofd dan hart?

Ik mis haar, wil haar terug. Of ben ik gewoon stikjaloers?

Gisteren zat ik met collega M. op het terras. De eerste zomerzon op mijn gezicht. We waren niet de enige, er bleken bekenden van hem op het terras te zitten. “Hé P!” sprak een twee turven hoge, kakkineuze, hete aardappel mijn collega bij zijn achternaam aan. Hij kwam naar ons toe, begon ongeinteresseerd een oninteressant lulverhaal over hun gezamenlijke corpsverleden, met als enig doel iets van introductie te veinzen op de vraag of P. nog een peuk voor hem had. In een poging om niet al te onbeschoft te lijken, liet hij, met zijn kin in de lucht een blik op me vallen en constateerde: “En jij bent?” Zijn uitgesproken, corporale voorkomen, de nonchalante wijze waarop hij me degradeerde tot een leeghoofdige doos, zorgde voor schuimaanmaak in mijn mond. Zonder mijn naam op te nemen, vervolgde hij met de vraag waar ik P. dan wel niet van kende. Suggestief reageerde hij op mijn antwoord met: “alléén collega’s?” met een wij-weten-wel-beter-blik naar collega P. gevolgd door een vette knipoog.

 Ik kookte. Zocht naar een gevat antwoord, waarbij hij met een mond vol tanden zou staan. Een staaltje verbale intimidatie die er toe zou leiden dat hij voortaan wel twee keer na zou denken voordat hij me nog es aansprak. Uberhaupt iemand ooit nog aan durfde te spreken.

“Nee. Niet alleen collega’s. We hebben de hele middag in het printerhok liggen neuken. Heel vaak en heel hard. Wat moet je anders op vrijdagmiddag? Mijn god, wat is P. toch goddelijk, en wist je dat hij ongelooflijk lenig is? En zo geweldig met zijn mond. En zo groot geschapen. Eigenlijk zitten we nu alleen op het terras om even bij te komen. Kunnen we zo weer verder. Want ik heb nog lang niet genoeg gehad. Ik denk nog wel het hele weekend door kunnen neuken, wat jij P.?”

De aardappel reageerde niet. Stak zijn sigaret aan en liep tevreden weer naar zijn tafeltje.

Volgende keer niet vergeten hardop te praten.

Totaal onverwacht hebben ze het gehaald… De lentepoppetjes….

Vraag me af of ze dit seizoen overleven. Alleen als het een slechte zomer wordt…

“Zinnige dingen doen, zodat zinnige mensen zinnige dingen over je zeggen….”

Ik heb geen flauw idee wat hij bedoelt. Maar hij zei het stellig en overtuigd. En daardoor klinkt het bijzonder plausibel. Hier doe ik het wel voor. 

Natuurlijk ligt het genuanceerder. En dus complexer. Vriend R. (“Alleen verantwoordelijk voor jezelf…”) blijkt stapel te zijn op scharrel. Scharrel blijkt geen leeghoofdig dom blondje. Vriend R. vindt alleen dat hij haar niet verdient. Het niet verdient. Grootse Liefde. Want eerst moet daaraan voorafgaand het Grote Lijden plaatsvinden. Met een hoofdletter L.

Waarom twijfel, als je ook kan genieten? Waarom treuren als je ook lol kunt hebben? Waarom verlangen als het binnen handbereik is?

Waar zijn we de kunst van het genieten van het nu verleerd?

Ik zat in de Vondelkerk bij een kerkelijke inzegening van een huwelijk. De pastoor gaf aan dat de bruidegom zijn huwelijksgelofte kon opzeggen. Lief, warm en grappig. Ik hield het nog droog. Daarna de bruid. De bruid kon het niet droog. Halverwege (ergens bij: “beloof ik je trouw te zijn..”) was de trilling, gevolgd door een snik in haar stem te horen. De bruidegom nam haar in zijn armen. Ik snikte zachtjes met haar mee.

De bruidegom besloot ter afsluiting van de dienst een lied te zingen. En hoewel je tegenwoordig in het tijdperk van reality TV met plaatsvervangende schaamte je zou zitten verkneukelen om dit vreselijke cliché, kon ik alleen maar denken, shit, zakdoekjes zitten nog in mijn jaszak. Met zijn broer achter de piano, zijn kersverse bruid fragiel, op enkele meters bij hem vandaan,  zong hij Te Veel van Bram Vermeulen.

En als toegift, als in een slechte B-film, besloot hij de laatste woorden van Bram (“en jij kijkt mij aan”) te eindigen in een snik (“en jij …. .snik“). Waarop de bruid vertraagd naar hem toeliep en hem in zijn armen nam.

Ik snikte hartgrondig mee. De hele kerk met mij. Gelukkig, ik ben niet alleen, we zijn gelukkig nog met heel veel.

De lente is begonnen. Ik zie het aan de lachende narcissen, de overvolle, nu nog verwarmde terrassen en aan mijn bronstige vrijgezelle vrienden. Hun testosteron zoemt. Heel hard. Op zoek naar stampertjes, de scharrels. En slechts twee weken na de officiële ingang van de lente hebben zij allen hun eerste scharreltje van het paringsseizoen gevonden. Ze zullen niet de laatste zijn.

In mijn liefde voor de taal heb ik ze lentepoppetjes gedoopt. Veel treffender dan scharrels. Maar slechts 3 dagen na de introductie van dit schitterende woord, mijn eerste serieuze creatieve uitspatting sinds mijn verbale winterslaap, besloot vriend G. dat ik dat woord niet meer mocht gebruiken. Althans niet meer voor zijn lentepoppetje. Ik denk omdat lentepoppetje mogelijk langer mee gaat dan één seizoen.

Moet ik weer een nieuw woord verzinnen.